Onlarca Ülke ve 80’den Fazla Şehir Gören 85 Yaşındaki Ülkü Teyze

4 Şubat 2017 Cumartesi (21:31) tarihinde, Editörün Seçimi, Kişisel, Seyahat altına eklendi.

Bugün birkaç hafta aranın ardından tiyatroya gittim. Shakespeare‘in yazdığı trajedi oyunu Coriolanus‘u filminden önce tiyatroda seyretmek istedim.

En ön sırada kenara yakın bir yerdeydim, ilgi gören bir oyun olduğu için ancak oradan bilet bulabilmiştim ama sahneyi iyi gören bir koltuk değildi. Kapı kapandıktan sonra, oyun başlamadan, arka sıralardan bilet alıp gelmemeyi tercih eden birinin koltuğuna geçtim, benimle aynı fikirde olan bir teyze yaklaştı. Yürürken biraz zorlanıyordu, yardım teklif ettim, teşekkür ederek sakin sakin geldi oturdu yanıma.

İki buçuk saatlik oyunun ilk perdesi bitti. Milattan önce 5. yüzyılda Antik Roma’da geçen bir hikayeydi izlediğimiz. Gaius Marcius Coriolanus, gerçekten yaşamış mı yaşamamış mı bilinmiyor ama antik çağlarda gerçekten yaşadığına inanılırmış. Konu savaş ve ağır tarih olunca oyun biraz rehavetliydi haliyle. “Nasıl buldunuz oyunu teyzeciğim” diye sordum. “Birkaç kez uykuya daldım, tam benlik” dedi. Gülüştük.

Sonra teyze Roma’dan bahsetmeye başladı, biraz anlattı, ben de heyecanla dinledim. Roma’da bulundunuz mu hiç diye sordum. “Oo tabi tabi, ilgimin sebebi de zamanında arkeoloji okumuş olmam” dedi, ne zaman diye sorunca 50’li yıllarda bitirdim üniversiteyi dedi. Benim tabi ağzım açık. “85 yaşındayım ben, üniversiteyi bitirdikten sonra arkeoloji üzerine çalışmaktansa bankacı olmaya karar verdim” dedi. Sonradan hepimizin bildiği bir bankada müdüre olarak uzun yıllar görev yaptığını ekledi.

“Çok gezdim, 50 ülke gezdim ben” dedi teyze. O kadar mutlu oldum ki, yanımda -her ne kadar “o kadar yaşamam ben” desem de- yaşayacak olsam olmak istediğim insan oturuyordu adeta.

Sonra düzeltti söylediği sayıyı. 50 şehir, 30 ülkeydi galiba dedi ama farkeder miydi? Gerçi bir süre sonra bir daha düzeltip 80’in üzerinde şehir demişti ama “trollüyor musun Ülkü teyze” demedim, benim için Ülkü teyze bir idoldü artık. Rakamların pek önemi yoktu. Çok ülke gezmek marifet değil ama Ülkü teyze ile yaptığımız 15-20 dakikalık kısacık sohbetten anladığım kadarıyla çok dolu gezmişti O.

Dün bir video izlemiştim. Videodaki bir söz çok ilgimi çekti, beynimden vurulmuşa döndüm duyunca. “Everybody dies but not everybody lives.” (Herkes ölür ama herkes yaşamaz.) Ülkü teyze yaşamıştı. Umarım uzun yıllar yaşamaya da devam eder.

10 sene önce, yani 75 yaşındayken arkadaşlarının gazına gelip beraberce Uzak Doğu’da uzun bir deniz turuna çıkmışlar. O yaşta, inanabiliyor musunuz?

Oslo ve Stockholm’e geldi konu, oraları çok sevdiğini söyledi, “oranın insanı beni kendilerine benzetti galiba, çok hürmet ettiler” diye iç çekti o günlerden bahsederken.

Sık sık Hollanda’ya gidiyormuş kızının işleri için, Red Light District geyiği bile yaptık teyzeyle. (Konuyu o açtı.) Kızı da arka sıralardan birinde oturuyordu, beraber gelmişler oyuna. 40 yaşlarında bir ablamızmış, beni ona “arkadaş buldum kendime” diye takdim edince sevindim, o da beni sevmiş demek ki.

Dört yıl önce eşini kaybetmiş. Çok seviyormuş onu, O da teyzeyi 40 yıl boyunca bir defa dahi üzmemiş. Öve öve bitiremedi amcayı, çok yakışıklıymış rahmetli. Yazmak istemediğim şeyler de anlattı eşiyle ilgili; çok güzel, özenilesi bir ilişkileri varmış anlayacağınız. Her eve lazım.

Sonra beni sordu, nerelere gittin dedi, ben ezik gibi “teyze 20 küsür ülke, 30 küsür de şehir gezebildim ama seni kıskanıyorum şu anda” diyebildim sadece. Olsun olsun daha yaşın kaç ki, gezersin diye tesellisini yaptı, içime su serpildi.

Amerikalılar der ya “made my day” diye, o hesap “teyze günümü şenlendirmişti”. Amerikalılardan da hiç hoşlanmıyormuş bu arada. Nezaketten uzaklar, ne bir mutfakları var ne bir insanlıkları, mümkünse gitme oraya diyor.

Gezdiği ülkelerden bahsetmeye devam etti, biraz o anlattı, biraz ben. Her yerden biraz anı sıkıştırdı kısacık sohbetimize. Sonra ikinci perde başladı ve sustuk. Ben ikinci perde boyunca teyzenin cool’luğunu düşündüm, o da bir uyudu bir uyandı su içti. Tatlış teyze oyun bittikten sonra da mutlaka Vietnam ve Kamboçya taraflarına gidip oraları da görmem gerektiğini söyledi. (Hiç aklımın ucundan geçmeyen ve muhtemelen durduk yere gitmek istemeyeceğim yerlerdi.) Ben de sözümü verdim ve tüm tavsiyeler için teşekkürümü ettim, karşılıklı memnuniyet sözcükleriyle vedalaştık.

Çok güzel bir gündü. Henüz olayın etkisindeyken de bu anı kaybolmasın, kalıcı olsun diye buraya yazmak istedim.

Ülkü teyze kadar gezer miyim bilmiyorum ama isteğim o. Gezdiğim yerleri mümkün olduğunca Instagram’de gösteriyorum merak edenlere.

Yazarken arkaplanda Ana Olgica‘nın aynı isimli albümünden Sugarcane‘i çalıyordu.

Düşünürken dinleyebilirsiniz.

Sevgiyle.

https://

Bu gönderinin faydalı olabileceğini düşünüyorsanız paylaşabilirsiniz.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


Bunlar da İlginizi Çekebilir


Apple’ın Gün Geçtikçe Microsoft’a Dönüşmesi Lansmanlarında çıkardıkları adamların görünüşü dışında argüman gerektirmeyen tespit. Estetik olgusunu tamamen yitiren Apple, sunumlarındaki... 30 Eylül 2014 Salı günü eklendi.
Paris’te Sabahın Köründe Karşılaştığım Adam Bomboş yolun ortasından kaplumbağadan hallice bir hızda ilerliyordu. Anlam veremedim olan bitene. Aynı günün ilerleyen saatlerinde bisikletinden inmiş... 26 Eylül 2016 Pazartesi günü eklendi.
Sıradışı Tarzıyla Jorge Miguel Fotoğrafları İspanyol fotoğrafçı Jorge Miguel ve "De cabeza" adını verdiği seriden fotoğraflar. Kaynak:... 2 Ocak 2010 Cumartesi günü eklendi.
Daha fazlası için tıklayınız →

Numan Çebi Merhaba! Ben Numan. Henüz tanışmadıysak, ben kullanıcı-merkezli web siteleri ve mobil uygulama arayüzleri tasarlıyorum. Hakkımda daha fazla bilgiye buradan erişebilirsiniz. → Bu blog sayfasında ise sosyal ağlarda kaybolmasını istemediğim konularda, 2007'den beri üşenmeden ara ara yazmaya devam ediyorum. RSS
Öne Çıkarılanlar
Apple ile “Akışkan Arayüzler Tasarlamak” Üzerine, Ders Niteliğinde Sunum Bugün birkaç hafta aranın ardından tiyatroya gittim. Shakespeare'in yazdığı trajedi oyunu Coriolanus'u filminden önce tiyatroda seyretmek istedim. En... 8 Haziran 2018 Cuma günü eklendi.
Neden Venezüela’ya Taşınmıyoruz? Bugün birkaç hafta aranın ardından tiyatroya gittim. Shakespeare'in yazdığı trajedi oyunu Coriolanus'u filminden önce tiyatroda seyretmek istedim. En... 24 Mayıs 2018 Perşembe günü eklendi.
UXistanbul 2017 ve Karl Gilis’in “İlk Buluşma Prensibi” Bugün birkaç hafta aranın ardından tiyatroya gittim. Shakespeare'in yazdığı trajedi oyunu Coriolanus'u filminden önce tiyatroda seyretmek istedim. En... 11 Mayıs 2017 Perşembe günü eklendi.
UX Alive 2017’den “UX Ne ki?” Diyenleri de İlgilendiren Notlarım ve Konferans Günü Özeti Bugün birkaç hafta aranın ardından tiyatroya gittim. Shakespeare'in yazdığı trajedi oyunu Coriolanus'u filminden önce tiyatroda seyretmek istedim. En... 3 Mayıs 2017 Çarşamba günü eklendi.
📚 Kitap Tavsiyelerim (2017) Bugün birkaç hafta aranın ardından tiyatroya gittim. Shakespeare'in yazdığı trajedi oyunu Coriolanus'u filminden önce tiyatroda seyretmek istedim. En... 18 Nisan 2017 Salı günü eklendi.
Blogumda Google ile hızlı arama yapabilirsiniz.

Bu sitede yer alan içerikler izinsiz kopyalanamaz, kaynak belirtilmeksizin alıntılanamaz. (Gerektiği durumda lütfen e-posta ile bildiriniz.) Hassasiyetiniz icin teşekkür ederim.

TELIF HAKKI, 2007-2019 NUMANCEBI.COM